kamonwan D1-3's profile...Season of Love...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
...Season of Love..._+**+_ แค่เพียงหวังเล็กเล็กว่ามีสักครั้งที่เธอคิดถึงกัน ก็เพียงเท่านี้เอง _+**+_ |
|||||||||||||||||
|
January 24 โหดร้ายยย T^Tตอนนี้ชีวิตของชั้นและก้อ นทพ.เพื่อนชั้นทั้งหลาย กำลังจะกลายเป็น...อะไรซักอย่าง
เพราะอะไรน่ะหรอ ก้อเพราะว่า...... "องค์ลง" ตึ่ง!!!!!
"องค์ลง" ......หมายความว่า มีองค์อะไรซักอย่างมาลงให้ต้องทำอะไรซักอย่าง
แต่แค่ซักอย่างก้อคงดี
แต่.......ตอนนี้มีถึง 4 องค์ด้วยกัน.....ตึ่ง!!!! o[]O!!!!!
โอ้วววววว แค่องค์เดียวก้อจะตายแล้ว นี่มีถึงสี่.....โอ้วววววว (จะโอ้ววววว....อีกกี่รอบวะ)
สี่องค์ก้อประกอบด้วย....
๑. องค์ micro
อันนี้องค์ลงจนจะเป็นบ้า ต้องหาชื่อเชื้อที่ไม่รุว่าเป็นอะไร หาก้อไม่ได้
พอหาได้ก้อไม่ได้อยุในช่องปาก ต้องทำรายงานด้วย เฮ้อออ
"เอิ่ม...อาจารย์ก้ออยากได้แค่รายงานง่ายๆ อ่ะนะคะ" แต่แบบรายงานในห้องอาจารย์อ่ะคะ ไม่ง่ายๆ เลยนะคะ
---->ชั้นไม่เข้าใจ
จากการคิดวิเคราะห์อย่างมากมายกับบรรดาผองเพื่อน นทพ. ของเราแล้ว รายงานนี้เป็นส่วนหนึ่งของคะแนน conduct 10/100
แต่ 10 คะแนนนี้ก้อไปแล้ว ได้แก่ ไม่ปิดแก๊ส ไม่ล้างสไลด์ ไม่ใส่เสื้อกาวน์ แต่งตัวไม่เรียบร้อย บลาๆๆๆๆ มากมาย
๒. องค์ oral health
ต้องเตรียม present โดยบางทีโชคชะตาอาจจะบันดาลว่าไม่ต้อง present
ก้อหมายความว่าต้องเตรียมตัวอย่างมากมาย โดยบางทีอาจจะไม่ได้ใช้เลยด้วยซ้ำ
ต้องแบ่งแยกสาเหตุและแรงจูงใจของคนที่ไม่ออกกำลังกาย
แต่.....มันไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (ในใบงานบอกให้แยก)
"ถ้าไม่แตกต่างก้อไม่ต้องแยกก้อได้ครับ เด๋วอาจารย์รอดูตอน present เลยแล้วกัน"---> ตึ่ง!!!!!
ณ เวลานี้ ทุกคนในกลุ่มต่างแยกย้ายกันออกไปตามงานต่างๆ ข้อมูลยังไม่มี แยกยังไม่ได้ ToT
๓. องค์ PBL (micro อีกแล้ว)
vaccine HPV เชื้อ HPV immune respond viral infection HMI CMI innate immunity บลาๆๆๆๆๆ
กะอาจารย์ภาค micro กะคำบอกเล่าความโหดจากรุ่นพี่
กับเวลาที่มีอยุน้อยนิด และหนังสือ text ภาษาอังกฤษในห้องสมุดอีกนับร้อย กับเพื่อนๆที่นั่งอ่าน text อย่างเป็นกิจวัตรอยุในห้องสมุด
"วันพฤหัสหรอคะ อาจารย์ว่าช้าไปมั้ยคะ????" .....เอิ่ม....เร็วกว่านั้นไม่ได้อีกแล้วค่ะ หนูมีอย่างอื่นทำอีกเยอะ.....
๔. องค์ radio OH MY GOD
องค์นี้ "สอบค่ะ"!!!! ชีทท่วมหัว ตอน midterm อ่าน 16 หน้า final บานเบอะ เอ๋!?! สอบ final แล้วหรอ????
ไม่ต้องสงสัย เพราะว่านี่คือหลักสูตรใหม่!!!!! เรียน radio I,II ในเทอมเดียวกัน ฮึๆๆๆๆ
จะสาธยายให้ฟัง หลักสูตรเก่าเรียน radio I ตอนปี "3" radio II ตอนปี "4" -----> แล้วนี่ ชั้นอยุปี "2" !!!!!
"ฮึฮึ!! อาจารย์ยืนดูตารางสอนพวกเธอแล้ว เป็นอาจารย์ อาจารย์คงไม่จบ!!!" ----->อ้าวววววว
ทั้งหมดนี้ก้อคือองค์ตอนนี้ที่มีอยุใน นทพ.ปี 2 ทุกคน ฮ่าๆๆ
จะเปลี่ยนองค์แต่ละที ต้องใช้เวลาจูนก่อน แต่ก้อนะ ทำยังไงได้ "ชีวิตมันก้องี้แหละ"
มาฆ่าชั้นให้ตายดีกว่า!!!!! November 03 เฮ้อออ~~~~~เฮ้ออออ~~~~~~
เบื่อจังเลย เปิดเทอมใหม่เนี่ย
ไม่กี่วันก้อรุสึกเหนื่อยแล้วอ่ะ
เรียนก้อไม่รุเรื่อง แล้วก้อยังเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย
บรรยายไม่หมด
เจอ ทั้งเรื่องเครียด ทั้งเศร้า ทั้ง.....
จนร้องไห้ขี้มูกโป่ง
แต่สุดท้ายทุกอย่างก้อคลี่คลาย เมื่อได้ระบายให้ใครสักคน (ที่รักเรามากที่สุด)
  August 28 ตื่นเต้นๆๆๆๆๆวันนี้มีประสบการณ์มาเล่าให้ฟัง มันเป็นเหตุการณืที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวชั้นเมื่อเย็นวันนี้นี่เอง
ขอบอกก่อนเลยว่าเรื่องที่จะเล่าทั้งหมด อาจเป็นเรื่องที่ชั้นคิดไปเองก้อได้
แต่จะบอกว่ามันเป็นเรื่องที่ทำให้ชั้นตื่นเต้นมากๆๆๆๆ
เรื่องก้อมีอยู่ว่า.......
ตอนเย็น......เลิกเรียนก้อต้องกลับบ้านตามปกติช่ายมะ??
ก้อเดินเล่นก่อนนิดหน่อย....55+ ชิวๆ อย่างมีความสุข
พอรถเมล์มาก้อขึ้นเพื่อจะกลับอ่ะนะ รถเมล์ก้อแสนจะโล่งอ่ะวันนี้ (ชอบมากกกกก)
ก้อเดินขึ้นไปนั่งตรงเบาะที่ว่างสองคน เพราะไม่อยากนั่งกะใคร อยากนั่งคนเดียวสบายๆ
(แต่ต่อไปจาไม่เอาแล้ว ToT)
เบาะที่นั่งก้อถัดจากประตูไปทางหลังประมาณ 2-3 แถว
นั่งติดหน้าต่าง กะว่าจานั่งกินลมชมวิว
 55+จังหวะนั้นหันกลับเข้ามาในรถ ดั๊นไปสบตากะผู้ชายคนนึง
มาถึงตรงนี้ อาจคิดว่าผู้ชายคนนั้นอาจจะหล่อมาก จนเป็นที่มาของ blog นี้
แต่จิงๆ ไม่อยากจะ said ว่า..........
ผู้ชายคนนั้น หน้าตา & ท่าทางดูโรคจิตนิดๆ (ไม่รุว่าคิดไปเองป่าวนะ แต่ท่าทางไม่ค่อยดีอ่ะ)
พอบังเอิญสบตาปุ๊บ มันก้อมานั่งข้างๆ ที่ยังเป็นที่ว่างอยุ พอมันนั่งมันก้อนั่งโคดชิดอ่ะ
ชั้นก้อแบบ "ซวยแร้วกรุ"
ชั้นก้อได้แต่ภาวนาให้วันนี้รถไม่ติด ไม่อยากนั่งกะมันนานๆ
ในสมองก้อคิดแต่ว่ามันจะทำไรกรุมั้ย นึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ (กรุเว่อไปมะ?)
แล้วมันก้อพูดไรไม่รุ ไม่รุพูดกะชั้นป่าว แต่ชั้นไม่ได้สนใจ มองออกนอกหน้าต่างอย่างเดียว
หันไปมีหวังมันคุยกะชั้นแน่ น่ากัวววววววโคดดดดด..........
ในขณะที่นั่งตื่นเต้นอยุนั้น
ในหัวสมองก้อคิดไปว่าเด๋วจาเดินออกไงให้ไม่โดนมัน คิดไปว่าเด๋วจาเอากระเป๋ากั้นตอนเดินออก
แล้วก้อนั่งภาวนาต่อ ตอนนั้นกัวโคด นั่งนึกถึงเรื่องที่เคยอ่านจาก forward mail โอ้วววว ประสาทจากิน!!!
แล้วในขณะที่มองไปทางหน้าต่าง หน้าต่างมันก้อเปนกระจกช่ายมะ
ก้อเห็นมันโน้มตัวไปพิงเบาะข้างหน้า แล้ว........หันมามอง!!!!!
ประสาทจากินอีกรอบ อีกรอบ และอีกรอบ >//////<
แต่โชคดีที่วันนี้รถไม่ติด พอจะลงก้อพยายามทำท่าทางให้มันกัว แบบว่า "เมิงหลบไปดิ๊ กรุจาออก"
พอก้าวลงจากรถเมล์เท่านั้นแหระ เหมือนยกเขาออกจากอก เฮ้ออออออ
เรื่องยังไม่จบเท่านั้น!!!! เพราะในขณะที่เดินอยุ บังเอิ๊ญ บังเอิญ (อีกแล้ว?) หันไปทางรถเมล์คันนั้นพอดี
>>>>>มันมองมา<<<<<
ชั้นจาบ้าตาย แต่อย่างน้อยชาตินี้
"ชั้นกะมันคงจาไม่ได้มาเจอกันอีก"
 เรื่องที่เล่ามาทั้งหมด ก้อไม่รุนะว่าชั้นคิดมากไปเองรึป่าว จิตตกเกินไปมั้ย แต่ก้อดีกว่าไม่ช่ายหรอที่เราจาระวังตัวไว้
ก้อฝากถึงทุกคนด้วยให้ระมัดระวังคนแปลกหน้าด้วยน้า....เปนห่วงทุกคน ^^ July 28 วุ่นวาย (หัวใจ) ^o^aได้เวลาอัพสเปซอีกรอบนับจากไม่ได้อัพมานานพอสมควร เหตุก้อเพราะว่าอยู่ในช่วงสอบนั่นเอง
หลังจากสอบเส็ด ก้อดันเกิดอาการไข้หวัดกินทันที สอบเส็ดก็ไปหาหมอ แล้วก็นอน นอน นอน นอน
ก้อหมอบอกว่าให้นอน บอกแม่ว่าง่วง แม่ก้อบอกให้นอน สรุปแล้วก้อคือ นอน นอน นอน แล้วก้อนอน
เปิดเรียนหลังจากสอบก้อมา.....นอน ในห้องเรียนต่ออีก ก้อมันเรียนไม่รู้เรื่องนิ
ช่วงที่หายไปนั้นก้อมีอะไรเกิดขึ้นตั้งมากมาย บางเรื่องก้อเป็นข้อคิดเตือนใจเราเองเหมือนกัน อาทิเช่น
"บางครั้ง เราอาจจะมองคนที่หน้าตา เพียงแค่ว่า ใครหน้าตาดี เราก้อชอบ
ไม่ว่าใครพูดอะไรเราก้อจะพยายามแก้ต่างให้ตลอด แต่ความจริงมันก้อย่อมเป็นความจริง หน้าตาไม่ได้แปรตามนิสัย เสมอนะจร๊ะนู๋ๆ
จากที่เคยปลื้มคนบางคนที่หน้าตาดี เจอเหตุการณ์บางอย่างเข้าไป ทำให้เสียความรู้สึกเลย
แต่ในทางกลับกัน คนที่เรามองข้ามเค้าเพราะเค้าไม่ได้มีหน้าตาดึงดูดใจ แต่เค้ากลับมาทำให้เราประทับใจได้ทีเดียว"
ช่วงนี้เป็นช่วงหัวใจอ่อนแอ ใครพูดอะไรก้อคล้อยตามไปโม้ดดดดดดดด.....
ปล.ชั้นก้อยังไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าชั้นลืมเธอไปแล้วหรือยัง??? June 08 ไม่อยากเปนแบบนี้เหนชื่อบลอกหลายคนก้ออาจจางง นี่แกเปนไรไปอีกแร้วล่ะ
เรื่องมันก้อคือ เกิดอาการที่อยากขึ้นจากหลุม หลังจากที่ตกไปเกือบปีทีเดียว
แต่ก้อเพิ่งรุสึกตัวว่าหลุมนี้มันไม่ได้มีไว้สำหรับชั้น
ก้อพยายามอย่างสุดแรงเกิดเรยทีเดียว......(เว่อร์ไปมั้ยเนี่ย) เพื่อจาขึ้นจากหลุมๆนั้น
ใช้เวลานานเหลือเกิน...........
เพราะหลุมมันลึกมาก และก้อมักจะพลั้งพลาดตกลงไปอีกทู้กที
และในขณะที่กำลังขึ้นจากหลุมนั้นเอง ก้อได้มองเห็นหลุมใหม่อยู่ไกลลิบๆ
พอรุสึกตัวอีกที ก้อพบว่าตัวเองกำลังตกลงไปอีกหลุม
หมายความว่า หลุมเก่าก้อยังขึ้นไม่ได้ ก้อดันไปตกหลุมใหม่อีก
เรียกได้ว่าขาสองข้างอยุคนละหลุม....อารัยปรามาณนี้ (น่าอนาถใจจิง)
หรือว่าชั้นเข้าใจผิด........
ที่แท้ชั้นแค่เฉี่ยวปากหลุมใหม่ อย่างที่ใครบางคนได้บอกชั้น
ชั้นยังไม่ได้ตกลงไป.....สักหน่อย
แต่ชั้นจาพยายามขึ้นจากหลุมให้ได้ทั้งสองหลุมแร้วกานนะ
จาได้ไม่เจ็บตัว
 ปล. จามีใครอ่านเข้าใจมั้ยอ่า................
|
|
|||||||||||||||
|
|
